Kinderen, volgens Leon de Winter

Voor wie het nog niet wist, Leon de Winter is gezwicht voor de grote boze islam! Week na week – al maanden lang – verschijnen alleen maar kritiekloze columns van hem in weekblad Elsevier. Zijn scherpe toon van weleer is verdwenen na zijn terugkeer uit de Verenigde Staten.

In zijn duoblog met Afshin Elian druft hij zich wel fel uit te spreken. Het is natuurlijk rustgevend te weten dat je dan niet alleen met een mes in de buik op straat komt te liggen. De blogs zijn overigens alleen maar op de website van Elsevier te vinden.

In zijn column (28 juli) ‘Kinderen’ mijdt hij het probleem met de islam erg opzichtig! Het onderschrift ‘Een heel continent heft zich langzaam op natuurlijke wijze op’ duwt in de richting dat Europeanen meer kinderen moeten krijgen. Maar de redenen die De Winter aanbrengt getuigen van zijn slapheid.

 

Kinderen

Wij zijn nu in Toscane voor een vakantie, zoals veel Nederlanders. We merken hier wat we eerder in Duitsland hebben gemerkt: de Italianen hebben het idee van het kind opgegeven – je ziet ze niet meer.

Wij hebben twee kinderen, en we beseffen nu – te laat – dat we er misschien twee bij hadden willen hebben. Kinderen zijn inderdaad de rijkdom die we ons ervan hadden voorgesteld, en het is onbegrijpelijk dat Italianen, die volgens het cliché zo gek zijn op kinderen, gemiddeld iets meer dan één kindje maken. De knoet van Rome was kennelijk de oorzaak van die kinderrijke Italiaanse families, en nu niemand meer bang is voor Rome, gaat de Italiaanse baarmoeder op slot.

De Europese Unie is qua inwoneraantal dramatisch aan het inkrimpen, en zal aan het einde van de eeuw, als de trends zich voortzetten, een open museum zijn geworden, net als Siena of San Gimignano. Er zijn onderzoekers die het krimpen van volkeren geen probleem vinden. Een Nederland met tien miljoen mensen zou hun voorkeur hebben. Om de maatschappij draaiende te houden moeten mensen langer dan hun 65ste werken en is het halen van tijdelijke hulp uit andere continenten, waar de volkeren wel doorgroeien, een alledaagse zaak. Maar als de Nederlandse bevolking rond tien miljoen zou stabiliseren, zou vergeleken met nu eenderde van het totaal verdwenen zijn: lege wijken, lege scholen. En om de bevolking stabiel te houden moet een vrouw gemiddeld 2,1 kind krijgen, ofwel, na een terugloop zou het kinderaantal weer moeten stijgen om de bevolking op tien miljoen te stabiliseren. Willen de echtparen van de toekomst dat?

En wat betekent het in sociaal-culturele zin wanneer het idee van het kind – en ook heel simpel: de aanwezigheid van het kind op straat – zo sterk wordt gelimiteerd? Waar zijn Europese volkeren mee bezig?

Na de Tweede Wereldoorlog heeft de welvaartsstaat vele zegeningen gebracht, maar zij heeft ook veel zorgwekkends opgeleverd. De rol van de familie en van kinderen in het sociale weefsel dat elk individu nodig heeft om te overleven, is radicaal getransformeerd. De zorg voor de ouderen is nu een overheidstaak geworden en drukt niet meer op hun kinderen (ook al blijven velen hun hulpbehoevende ouders ondersteunen). Al heel jong worden kinderen door hun werkende ouders niet bij de grootouders achtergelaten – de grootouders hebben daar geen tijd voor aangezien zij een druk sociaal bestaan hebben – maar aan professionele verzorgers. Zelfs binnen families is de natuurlijke solidariteit tussen de generaties door de ontwikkeling van de welvaartssamenleving uitgehold; er bestaat voor de meeste mensen nauwelijks een economische noodzaak om veel kinderen te hebben – de overheid lost het probleem van zorg wanneer men oud is wel op. Kinderen zijn ook nog eens duur, belemmeren mobiliteit, vragen aandacht en begeleiding, en dat alles is een last voor iemand die zichzelf wil zoeken, wat dat ook moge zijn, in een narcistische cultuur.

Het verdwijnen van de dwing–ende sociaal-economische functie van de familie is niet alleen maar negatief te noemen; vaak was de familie een vloek, een manier om sociale dwang uit te oefenen en de ontplooiing van individuele ambities te smoren. In streken waar tribale waarden nog steeds actueel zijn, zoals in Afrika en Azië, speelt de familie als conservator van normen en waarden vaak een fatale rol bij de continuering van armoede en achterlijkheid.

Wie kinderen heeft, houdt zich intensief bezig met de toekomst, en wie bezig is het kind en de jongere uit zijn omgeving te verliezen, verliest daarmee ook het perspectief op het leven als een dynamisch en zichzelf immer verrijkend avontuur. Een samenleving waar minder jongeren onder de 15 zijn dan ouderen boven de 65 is per definitie behoudend. Dit is niet eerder in de geschiedenis gebeurd: een heel continent heft zich langzaam op natuurlijke wijze op. Wat zegt dit over onze beschaving? En als dit geen zelfmoord op termijn is, wat is het dan?

Er zijn demografen die voorspellen dat over zestig jaar het Italiaanse volk in omvang gehalveerd zal zijn. Hele streken zullen ontvolkt raken en een wijnboerderij ten zuiden van Florence, zo’n statig gerenoveerd pand waar we nu zelf een deel van hebben gehuurd, is dan voor een appel en een ei te koop. Maar wie wil wonen in een spookstreek? Wie plukt de druiven en olijven? Wie komt hier de zomervakantie doorbrengen?

De Winter kennende is dit geschreven met de toekomstige confrontatie met de islam in het achterhoofd. Het feit dat Europeanen minder kinderen krijgen dan de moslims in Europa baart bewuste mensen – zoals De Winter – zorgen. Het minst wat je dan als vooraanstaand opiniemaker moet doen is eerlijk zijn in het vertellen waarom je schrijft wat je schrijft!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: